İslâm medeniyetinin kalbi Bağdat, Hicrî IV. asırda sadece siyasetin değil, hadis ilminin de en canlı merkezlerinden biriydi. Elinizdeki bu çalışma, Bağdat’ta hadis ilminin nabzını; mekân, insan ve eser sacayakları üzerine kurulu özgün bir perspektifle tutuyor.

Birinci Bölümde, Bağdat’ın fiziksel ve sosyal dokusunun hadis ilmi üzerindeki etkileri mercek altına alınıyor. Evlerdeki öğrenci merkezli samimi meclislerden, camilerdeki hoca merkezli vakur ilim halkalarına kadar hadisin mekânsal serüveni ve eğitim disiplini ayrıntılı bir analizle sunuluyor.

İkinci Bölüm, Bağdatlı râvilerin portresini çiziyor. Şehri “Âli isnad ve Hıfz Yurdu” yapan eğitim kalitesi, “Seçici Hadis Yazımı” geleneği ve en önemlisi rivayet geleneğinin yaşadığı büyük dönüşüm bu bölümde gün yüzüne çıkıyor. Ezberin mutlak otoritesini kitaba bıraktığı, hadis hâfızlarının dahi nüshalarına sarıldığı bu kritik yüzyılda, “kitaptan rivayet”in nasıl bir standart haline geldiği çarpıcı tespitlerle anlatılıyor. Ayrıca farklı meslek gruplarından râvilerin hadis ilmine bakış açıları, zengin bir tipoloji eşliğinde sunuluyor.

Üçüncü Bölümde ise, bu bereketli havzanın meyveleri olan eserler ve hadis ilmine yapılan teorik katkılar metodolojik bir süzgeçten geçiriliyor. Bu eser; bir şehrin hafızasını, bir ilmin tekâmülünü ve bir geleneğin yazıya dökülen ruhunu anlamak isteyen araştırmacılar ve ilim meraklıları için temel bir başvuru kaynağı niteliğindedir.