Endülüs’ün Mülûkü’t-tavâif döneminde yaşamış olan Ebû İshâk el-İlbîrî (ö. 459/1067), Arap edebiyatında zühd şiirinin önde gelen şairlerinden biridir. el-İlbîrî irşâd, nasihat ve hikmet dolu şiirleriyle dönemin edebî ve toplumsal hayatına önemli katkılar sunmuştur. Şiirlerinde dünyanın geçiciliğini hatırlatarak salih amellerle Allah’a yönelmeyi teşvik etmiş ve toplumu ahlakî ve manevî bir bilinçle buluşturmayı amaçlamıştır.

Endülüs’te Arap şiirinin olgunlaştığı bu dönemde el-İlbîrî, zühd temalı şiirleriyle yalnızca kendi asrının değil sonraki kuşakların da ilham kaynağı olmuştur. Şiirlerinin dili sade, üslubu akıcı ve öğretici bir nitelik taşımaktadır. Bu yönüyle şiirleri hem dönemin entelektüel çevrelerinde hem de halk arasında geniş bir kabul görmüştür.

Bu eser, el-İlbîrî’nin divânını temel alarak şiirlerini içerik ve üslup açısından ayrıntılı biçimde inceleyen bir çalışmadır. Şairin Endülüs edebiyatındaki yerini belirginleştirirken özellikle zühd şiirine yaptığı katkıları da ortaya koymaktadır. Arap edebiyatının önemli isimlerinden el-İlbîrî’nin şiirlerini Türkçeye kazandıran bu kitap, aynı zamanda Endülüs kültürüne dair anlamlı bir bakış sunmaktadır. Eser, Endülüs medeniyetinin edebî mirasını ve zühd şiirinin inceliklerini günümüz okuyucusuyla buluşturan önemli bir başvuru kaynağı niteliğindedir.