Medrese eğitimi yüzyıllar boyunca İslam coğrafyasında başat eğitim kurumlarından birisi olmuştur. İslam’ın ilk dönemlerinde cami merkezli faaliyetlerle sürdürülen eğitim-öğretim daha sonraki dönemlerde müstakil ve topluma kapalı bir formda medreselerde devam etmiştir. Selçuklularla başlayıp, beylikler döneminde Anadolu’nun birçok yerinde kurulan medreseler, Osmanlı döneminde daha sistemli bir yapıya kavuşmuştur. Cumhuriyet dönemine gelindiğinde ise Tevhid-i Tedrisat kanunu ile kapatılmıştır. Ne var ki kapatılmış olsalar da günümüze kadar fiilî olarak varlığını devam ettiren medreseler olagelmiştir.

Doğu ve Güneydoğu bölgesinde yer alan medreseler tarihsel bir gerçeklik olmasının ötesinde, günümüz Türkiye’sinde sosyal ve eğitsel bir gerçeklik olarak gönüllülük esasına dayalı faaliyetlerini sürdürmektedir.

Bu çalışma Doğu ve Güneydoğu bölgelerindeki bazı medreselerin kurumsal yapılanması, idari organları, eğitimcileri, müfredatları, ders öğretim teknikleri, öğretim süreleri ve toplum ile ilişkilerini paydaşlar gözünden incelemeyi ve mevcut durumu farklı boyutlarıyla analiz etmeyi amaçlamaktadır.